Bir Hayalin İzinde...

 

            Hava yavaş yavaş karardı. Gözyaşları aktı durmaksızın. Okkalı küfürler savruldu geceye. Sigaralar art arda yandı. Yapılan hatalar masaya yatırıldı. Şarap dozu arttı. Hiç gelmemiş olan sevgilinin gelemeyişinin verdiği acı kucakladı bizi. Sohbet, gecenin karanlığıyla doğru orantılı olarak koyulaştı. Açılan yavaş ritimli şarkılar usulca yerini hareketli parçalara bıraktı. Dans edildi. Küllük ağzına kadar doldu. Şarap şişesinin dibi göründü. Gözyaşları kurudu. Uyku, ipleri ele aldı. Gece sonlandı. Elimdeki kadehte şarabın son damlaları, kara kaplı defter ve ince uçlu kalemle baş başayım. Bütün gece bir heykelmişçesine köşeden olanları seyreden ben, artık bir Fikret Kızılok şarkısında usulca mırıldanarak karalayabilirim. Gecenin sonunda küçük bir kıvılcımla alevler içinde uykunun açtığı kapıdan emin adımlarla girebilirim. Düşler vardır gerçekten uzaklaştıran. Kapat gözlerini bir düşün hırçın dalgalı bir deniz, simsiyah bir gökyüzü… Ufukta bir tekne, elde yanan sigara. Yine düşmüş zihnimize hayaller. Zihinlerimizse bize oynadığı oyunlardan arınmış, uzlaşmış. Sakinliğin huzurunda dalga sesleri oluyor ezgimiz. Yalnızlığın paylaşılabildiğini kanıtlıyoruz tüm evrene. Usulca bakışlarımızı çevirdiğimizde gökyüzüne, geceyi aydınlatan yıldızları saymaya başlıyoruz. Yıldızları çift görünceye dek şarabın hazzında buluyoruz kendimizi. Sızıyoruz geceyle vedalaştıktan hemen sonra.

               

        Sabah esen rüzgâr tenimizi okşarken uyku sersemi göz göze geliyoruz. Bir rüyadayım diye geçiriyorum ben zihnimden. Sense pek hazır değilsin uykunu bölmeye. İstemeyerek kalkıyorsun uzandığın yerden. Sessizliğin huzuruna çıkıyoruz birlikte. Öylece kalakalıyoruz, ta ki çalan alarm bizi istemeyerek huzurundan sürgün edene dek sessizliğin. Şarap kızıllığındaki gökyüzü son bir armağan veriyor bize. Ayrılışımızı gözyaşlarıyla taçlandırıyor. Bir daha hiç görüşemeyecekmişçesine sarılıyoruz. Son kez vedalaşıyoruz son kez olduğundan habersiz. Son kez değiyor yıldızları parlaklığıyla kıskandıran gözlerine gözlerim. Belki de son kez zihnimden geçiyor kelimeler. Bilinmeyenin peşinde farklı yönlere doğru ilerliyoruz yollarımızın tekrar kesişeceğini umarak.

                İlerliyorum emin adımlarla uykunun pençesine doğru. Ben gidiyorum. Elveda.

Huzursuzluğun Notları

 

Uyandım ve her uyandıktan sonra olduğu gibi nabzımı yokladım attığından emin olabilmek için. Hafifçe doğruldum, saat öğleni geçmiş olmasına rağmen eve bir sessizlik hâkim. Sanırım uzun süredir hasretle beklediğim, yalnız yaşamanın getirdiği bu büyüleyici sessizliğe henüz alışamadım. En hızlısından bir kahve koydum. Bakışlarımı kitaplığa yönelttim. Gözlerimi kapattım ve rasgele bir kitap seçtim. Balkondaki rahatsız sandalyede içeceğim sigaraya eşlik edecek kitap Pessoa’dandı. “Huzursuzluğun Kitabı”.

Sayfa ikiyüzdoksanbir. “Kaç kez, ah, kaç kez, şu an olduğu gibi, var olmanın sıkıntısını, bilmediğim başka bir şeyin özlemini, tüm duyguların bende sonbahara dönerek, dışımdaki o bilinçte hüzünlü bir grilik içinde solduğunu hissettiğimi hissederek acı duymuşumdur- ve hissetmek, sadece hissetmek olduğu için bir kaygıya dönüşmüştür her seferinde. Peki, kim kurtaracak beni var olmaktan?”

Peki kim kurtaracak beni var olmaktan? İnsan varlığını reddederek hangi noktaya kadar yaşamaya devam edebilir? Yaşamaya devam etmeli midir? Peki bir insan yaşadığını her gün çektiği acıyla orantılı olarak hissediyorsa ve artık yaşadığını hissetmeyi kaldıramıyorsa? Kahve içilebilir sıcaklığa ulaşmış. Ağzımda tuttuğum sigarayı yakmak için daha uygun bir zaman olamaz. – Derin bir nefes- Yoldan geçen insanlar ne kadar mutlu. En azından öyle görünüyorlar. Maskelerini gururla taşıyorlar. En mutlu benim edasıyla salınarak yürüyorlar sokakta.

Sayfa üçyüzseksenbeş “Mutsuzluğunun farkında olmayan bunca insanın mutluluğu beni ürpertiyor.” Ürpermeden var olabilmek, insanların arasına karışıp, sanki omuzlarında tüm evrenin ağırlığı yokmuş gibi davranmak zor olsa gerek. Kolay olan bir şey var mı bu dünyada? Dünya diye bir olgu var mı ondan bile emin değilken, içine girmeye çalıştığım bu soru girdabı bir anda beni çorak bir araziyi andıran balkonuma doğru fırlatıyor. Sigaranın ucunda biriken kül rüzgârın ahengine teslim ediyor kendini. Bazen çok istiyorum kurumuş bir yaprak olmayı. Fütursuzca salınmayı gökyüzünde. Kaderimi rüzgârın valsine bırakmayı… Nafile.

Sayfa ikiyüzaltmışsekiz “Kendimi sorguluyorum, kendimi bilmiyorum. Yararlı tek bir iş yapmadım, sahip çıkabileceğim herhangi bir şey de yapmayacağım asla.” Bu cümleler aidiyetsizliğin buyruklarına boyun eğen bir insanın sözleri. Sahip çıkmak bağlanmak demektir, sahip olmak gibi. Bu buhranın ortasında kendisi yolunu bulamazken nasıl olur da aidiyet için çaba harcayabilir ki insan? Peki bu his çaba harcayarak elde edilebilir cinsten midir? Şu anda bu tahta sandalyede oturan ben miyim? Zihnim bir savaş alanı ve savaşı kazanmam ya da kaybetmem önemli olmaksızın ölen hep ben oluyorum.

Sayfa yetmiş “Bana gelince; bir ölü gördüğümde, ölümü bir gidiş anına benzetirim. Ceset ise üzerimizden çıkardığımız giysileri hatırlatır. İçimizden biri çekip gitmiş, hem de o benzersiz, biricik giysisini yanına almadan.” Bir sinek vızıldıyor durmadan. Evin içine girmeye çalışıyor önündeki çift katlı camı yok sayarak. Çabalıyor, içeriye asla giremeyeceğinin farkında değil. Sürekli geriliyor ve bir daha çarpışıyor bu camla. Yarım saat bu seremoniyi seyrediyorum. En sonunda bedeni kaldıramıyor bu çabayı. Öylece yığılıyor soğuk mermerin üzerine. Üç dakikadır kıpırdamıyor. Pes ediyor ve boylu boyunca uzandığı soğuk mermerin tadına varıyor. Uzanıyorum sineğin bedeninin yanına, boylu boyunca. Pes ediyorum. Önümdeki çift katlı camı aşamayacağımı kabulleniyorum. İçinizden birisi çekip gidiyor, hem de o benzersiz, biricik giysisini yanına almadan.

                Bu yazıyı koymamda çok emeği bulunan Buğra Kaya’ya saygılarımla…

İntihar Düşüncesi Üzerine

  İntihar. Bu eylem gerek dinler gerekse toplumların ahlak anlayışları açısından tam bir tabu haline gelmiş ve lanetlenmiş durumda. İntihar düşüncesi olan bir insana olan yaklaşım bu insanı düşüncesini insanlarla paylaşmamaya iter. Bu fikrini mantık çerçevesinde masaya yatırmak isteyen birey duygusal ve dini açıdan itina ile yıllarca büyük uğraşlarla örülmüş bir duvar ile karşılaşır. Bu konu hakkında birkaç kez fikir paylaşımında bulunmayı denedikten sonra bunun hiçbir şeye faydası olmadığını fark eder. Yoğunluğu benliğinden taşan bu düşünceleri içinde yaşamaya karar verir. Bu sürecin sonuçları ise elinde sadece zihinsel buhranı kalıncaya dek herkesi , her şeyi kaybetmesine yol açar. Her şey ve benliği arasında uçurumlar oluşur.   Artık kendini sadece düşüncelerde var etmeyi başarabilene dek dışarıdan bakıldığında düzgün olarak tasvir edilemeyecek bir  yaşam sürer.

   

Cioran'ın bir görüşünden bahsedeceğim size. Cioran , intihar düşüncesinin insanları özgürleştirdiğini savunur. Dikkat edin intihar etmek değil , intihar düşüncesi.

İntihar düşüncesi olmayan bireyin elinde sadece yaşamak eylemi kalır. Yani yaşamayı o seçmemiştir. Yaşamak zorundadır. İntihar düşüncesi olan bireyin ise var olmak veya var olmamak kendi elindedir. Yani seçim şansı vardır ve yaşamayı seçmiştir. Bu açıdan baktığımızda bu düşüncenin varlığı bir insanı özgürleştirir ancak eyleme dökülmesi varlığını sonlandırır. 

Var olmayı seçerek gelmiyoruz bu dünyaya dolayısıyla varlığımızı sonlandırmakta gayet anlaşılabilir bir seçenektir. İntihar bazı toplumlarda, sosyal , ekonomik veya ailevi sebeplerin istenilen çizgide ilerlememesinden kaynaklanabilir ancak bu her şeyi yolunda giden bir insan intihar etmez demek değildir . Zihin ucu bucağı olmayan , en azından sınırlarını keşfedilebilecek düzeye gelmediğimiz bazı zamanlar muazzam işlediğini düşündüğüm bazı zamanlarda ise katlanılması güç bir virüs olarak gördüğüm mekanizma. Bazen sadece bu sesleri susturup en azından sessizliğin var olan sesinde huzur bulabileceğini düşündüğü için de sonlandırmak isteyebilir bir insan hayatını.

Kısaca özetlemek gerekirse Goethe'den bir alıntı yapmak istiyorum size :

"Niçin siz insanlar bir konudan söz etmek için , hemen , bu budalacadır, şu akıllıcadır , bu iyi , şu kötüdür demek zorundasınız! Bu ne anlama geliyor? Yargıladığınız eylemin içsel koşullarını araştırdınız mı? Eylemi bir zorunluluk haline getiren nedenleri kesin olarak belirleyebiliyor musunuz? Eğer öyle yapmış olsaydınız yargılarınızı öne sürerken bu kadar aceleci olmazdınız."

Kişisel bazda olay ele alındığında sevdiğiniz , değer verdiğiniz insanı kaybetmek istememeniz kadar doğal bir şey yoktur ancak her birey kendi seçimini yapmakta özgürdür. Onun için yapabileceğiniz en iyi şey konu hakkında fikrinizi belirtip , yargılamadan , onu ne kadar sevdiğinizi ona ne kadar değer verdiğinizi hissettirmek olacaktır ancak unutmayın ki son karar kişinin kendisine aittir ve fikirlere duyulması gereken saygı her şeyden önce gelir. 

Ben Tek Siz Hepiniz !!

      Her çığlığımda sesimin biraz daha azaldığını hissetmek , bu durumun seni tükettiğini birinci gözden deneyimlemek gerçekten insanı tüketiyor. Bir sonbahar serinliğindeki hayatımda kalan zamanlarımın son günü. Geçmişin arz ettiği önem geleceğimin daha da önemlisi şu anın arz ettiği önemin yanında kumsalda bir kum tanesi gibi kalıyor. Harekete geçecek gücü uzun zamandır kendimde arıyorum ancak elime geçen tek gerçek hayal kırıklığı. 

Şu ana kadar ki en büyük başarım çelişkileri ve kararsızlığı hayatımın bütün noktalarına kusursuzca yayabilmem oldu sanırım. Her geçen gün bir adım daha atmalısın diye kendimi uyararak elimdeki bütün gücü bir adım daha atmaya , bir gün daha nefes almaya harcayarak daha ne kadar diri tutabilirim bu zihni bilemiyorum. İçimdeki boşluk günden güne artıyor. 

Bu içimdeki büyük boşluğu her gün farklı bir eylemle doldurmaya çalışıyorum. Bir sanat icra etmeye , kendimi okuyarak veya araştırarak geliştirmeye çalışıyorum. Kendimde sevdiğim en önemli noktalardan birisi de bu sanırım. İnsanın kendini geliştirmesinin öneminin ne kadar ciddi bir boyutta olduğunu kavrayabiliyorum. Şu an bize verilen imkanlarla bir şeyleri başarmak, onu geçtim bir yola çıkmak o kadar zor ki. Bu süreç bana beklentimi ve ihtiyaçlarımı olabildiğince az tutmayı öğretti. Ne kadar az ihtiyaç , ne kadar az bağımlılık o kadar büyük bir özgürlük. Özgürlük 8 harfli bir kelime. 8 harf ama bir insanı yaşama bağlayan yegane anlamı 8 harfe sığdırması trajikomik bir olay bence. Günler , aylar geçiyor ve ben özgürlüğüme her geçen gün bir
adım hatta yarım adım bile olsa yaklaşabilmek için tüm hayatımı verebilirim. 

Acaba kutsallaştırıyor muyum bu özgürlük denen illeti? Acaba kendimi kandırmak ve oyalamak için bulduğum aldatmacalardan yalnızca biri mi bu ? Hayatımı anlamlı yaşadığımı düşünmemi sağlayan bu kutsal meret aslında mümkün olması imkansız ütopik bir kavram mı? Kafamdaki soru işaretleri her geçen gün artıyor. Bunları giderebilmek için ne yazık ki bu kavramla ifade edilen huzuru yaşamaktan başka çarem yok . 

    Farkındalık bir hastalıktır demiş Dostoyevski. Sanırım katılıyorum. İnsanı içten içe kemiren her geçen gün onu yoran iflah olmaz bir hastalık. Tedavisinin olmaması da cabası. Sessiz sakin bir hayat arzulayanlar hayatlarındaki aksiyon dozunu aşmışlar mıdır? Daha önce arzulanan bir şeyi şu an arzulamamak için doygunluk başlı başına yeterli midir? Peki ya doygunluğa giden süreç bağımlılığı tetiklerse ? Bileğine eklenen bir prangayı daha kaldırabilir mi bedenin? Kendi içimde yaşadığım çatışmalar şu ana kadar beni hiçbir noktaya getirmedi ancak bulunduğum noktayı daha iyi anlamamı sağladı. Gerçekten her olumsuzlukta insanı geliştirecek , kendini gerçekleştirme yolunda katkı sağlayacak bir erdem var mıdır? 

Bu günlerde mücadeleci yanımı gün yüzüne çıkarmanın zamanı geldi. Artık daha iyi anlıyorum. Zaten doğduğum günden beri böyleymiş bu. Ben tek siz hepiniz...

Bataklığıma Hoş Geldiniz.

     Bu sabah içimdeki boşluğun daha da genişlediğini iliklerime kadar hissederek uyandım. Bu sabah içimde bir şeyler öldü. Bundan eminim ve ben hiçbir şey olmamış gibi kendimi insanlara gülümsemek , birtakım saçma işleri halletmek zorunda kalırken buldum . Zorunlulukların canı cehenneme diye geçirdim aklımdan. Tiksiniyorum bencillikten . Tiksiniyorum kendini eğitememiş insanların alçaltıcı bakışlarına hedef olmaktan. Ve iğreniyorum kendimi bulamamışken bulmuşum gibi davranmaya zorlanmaktan. Sudan sebeplere sinirlenebiliyorum. Anlık , hızlı dinen öfkelerim var benim ve hiç geçmeyen tutarsız bir belirsizliğin kölesi olmuşum. Hayatı yaşanılabilir kılan yegane olgu. Belirsizlik...

                            

Hayatta hiç , varlığı beni hem bu kadar tedirgin eden hem de bu kadar çabalamaya sevk eden bir olguyla karşılaşmadım. Hep yarın belki kurtulurum bu bataklıktan diye düşünüyorum. Ama olan şey sadece bataklığımda biraz daha debelenip , biraz daha dibe batmak. 

Yarım bırakılmış bir yazıyı tamamlamak kadar kolay olsa keşke yarım bir hayatı tamamlamak. Yine dönüp dolaşıp aynı noktaya gelmekten usanmış şekilde klavyenin başındayım. Artık yazmakta eskisi kadar iyi gelmemeye başladı. Neden diye soracak olursanız sanki hep aynı şeyleri yazıyormuşum gibi geliyor. Eğer Dostoyevski ile konuşma şansım olsaydı ona böyle bir durum yaşayıp yaşamadığını sorardım. Kendimi onunla bir tutma isteğimden değil sadece onun insan ruhun karanlık noktalarını çok iyi gördüğünü ve parmak bastığını düşünüyorum. Bu sorunun önüne ne geçebilir? Nasıl engelleyebilirim bunu? Bilmiyorum. Nuri Bilge Ceylan bu konuda ; "Bir yazar ne olursa olsun yazmalı, bahane üretmemeli , işini ciddiyetle yapmalı. "görüşünü bir filminde replik şeklinde yansıtmıştı . Acaba gerçekten böyle mi? Bana kendimi yazar olarak isimlendirme cüretini ne veriyor peki bilmiyorum doğrusu. Sanırım boş hayallerimden arta kalan tek şey yazmak. Bunu kendi içimde bir kutsallaştırma çabası içindeyim. Çok yanlış. Bu çabaya derhal son vermeliyim.

Bazen köpekler oyun amaçlı kuyruklarını yakalamaya çalışır ya kendi etrafında dönerek. Kendimi o noktada hissediyorum. Dönüp dolaşıp hiçbir noktaya varamadan harcadığım eforla kalıyorum. Aynı zamanda eğlenmiyorum da. Hatta ve hatta çevremdeki insanlara zarar da veriyorum(tabii mental olarak). İmreniyorum küçümseyerek baktığım köpeklerin bu davranışına. Dibe doğru çöküyorum her hareketimde. Yavaş yavaş bütünleşiyorum bataklığımla. İnsana olması gerektiği gibi davranan tek yer sanırım burası. Bataklığıma hoş geldiniz.

                           .

Başıboş Kelimelerin Hazzı

     Anlamsız bir şekilde oturuyordu saatlerdir. Artık bu anlamsızlık tak etmişti canına.

    Evleri bahçeliydi , bu hayatta var olan tek artısıydı . Kafasına esince kendisini atabildiği, bu adeta cennetten kopup gelen bahçeyi hayatından çıkartırsa elinde   tutunabileceği hiçbir şey kalmıyordu . Bu gece artık yaşam savaşı vermenin yorgunluğu iyice  ağır basmıştı. Eften püften artırdıklarıyla aldığı bir radyosu vardı. İyi ki vardı. İlk önce düzgün(!) bir kanal aradı .Blues ve Jazz her zaman ilgisini çekmişti . Bir kanal buldu. Blues çalıyorlardı . Sonra bir anda irkildi , içeriye olanca hızıyla koştu . Birazdan savaş başlayacaktı ve cephanelerini evde bırakmıştı . Bir sanat eseri edasıyla özenerek sardığı sigaraları kaptı masanın üzerinden . Dışarı çıkmadan kapının yanındaki sandalyede asılı duran hırkayı almayı ihmal etmedi . Hemen geçirdi sırtına çelik bir yelek edasıyla. Sandalyeye oturdu. Ina Forsman çalıyordu savaş   borusunu . Dikkatsizliğe yer yoktu bu gece . İlk mermiyi usulca sürdü namluya . Çakmağın alevi aydınlattı her yeri ben de buradayım dercesine . Keşke insanlarda da bu özellik olsaydı , onca hengamenin , yaşam savaşının ortasında ben de buradayım dercesine alevler içerisinde varlığını belli edebilseydi... Derin bir nefes çekti sanat eserinden. Savaş başlamıştı.   

             

Hiç beklemediği yerden geldi ilk hamle . Zihninde yankılandı soru : 

- Şu an niçin buradaydı ? Neden bütün bu zulme , uygulanan psikolojik yıpratma çabasına karşı çıkmıyordu?

İlk önce şartlardan yakındı . Mecbur hissediyordu kendisini , sorumlu olduğu insanlar vardı . Hayata okkalı bir küfür salladı . Sonra kendi karakterini daha güçlü bir yapıda oluşturamadığı için kendisini suçladı . Skor tabelasında geriye düşmüş ilk mermiyi yemişti.

Çok geçmeden ikinci hamle geldi . Peki amacı neydi? Kocaman bir soru işareti de vardı üstelik cümlenin sonunda. Yani pek bir amacı yoktu . Yaşıyordu işte . Yaşamak için amaç şart mıydı? Üstelik onun gibi yaşayan bir sürü insan vardı. Aniden zihnindeki ses boğucu donuk sesiyle sahneye çıktı :

- Bir eylemi herkesin yapması , o eylemi meşru kılmaz!

    O da biliyordu bunu . Hatta bunu düşünerek kurmuştu cümleyi . Onu denemişti . Eğer tepki vermeseydi skoru eşitleme şansı doğacaktı. Gerçek fikirlerinden devam etti , bu konuda daha önceleri çok düşünmüştü. Amaçtan ziyade amaca ulaşmak için yürüdüğü daha doğrusu süründüğü bu engebeli yolu sevdiğine kanaat getirmişti. Peki o zaman neden bir amaç   belirleyip sevdiği , zevk aldığı mücadeleyi vermek yerine kapana kısılmış fare rolünü   oynuyordu? 

Skor tabelası güncellendi , her hamlede geriye düşüyordu. Ruhunda balyoz etkisi yaratan bu darbelere daha ne kadar dayanabilirdi ? Dayanmalı mıydı peki ?

Gecenin sessizliğini eşsiz saksafona eşlik eden, sigaradan derin bir nefes  alınması sonucu ortaya çıkan yanış sesi bozdu.

Üçüncü hamle gecikmedi . Ondan kurtulamıyordu , peki neden onu kabullenmeyi denemiyordu ? Karmaşanın hayatına çok yoğun bir şekilde hakim olduğu zamanlarda simsiyah boyanmış büyük bir tuval üzerindeki beyaz bir nokta kadar dikkatini çekecek şekilde fikir beyanında bulunuyordu. Sonrasında toparlamaya çalıştığı enkaz eski harabe haline geri dönüyordu.

Buna direnmesi imkansızdı ! Zor yoldan öğrendi fakat öğrendi. Önemli olan da buydu.

Utanıyordu kendinden ki aniden bu utanç yerini hissizliğe bıraktı. "Kendimi ben yaratmadığıma göre hem gururlanacak hem de utanacak neyim var elimde ?" diye geçirdi aklından. Kendisine nötr davranılmasına alışıktı , peki o bu şekilde davranabilecek miydi hayata karşı?

Hissizliği ile birlikte hiçliğin içinde varoluşunun şerefine bir sigara daha yaktı . Onunla boğuşmaya çalışmamalıydı . Yenileceğini bile bile bir insan niçin savaşa girerdi ?

Mağlubiyetini şerefli bir şekilde kabullendi. Her mağlubiyet kötü olamaz diye geçirdi içinden ve istemeden de olsa teslim etti ruhunu geceye. Artık meydan okumadan önce elinin sağlam olduğuna emin olmalıydı . Ânın büyüsüne kapıldı . Güneş'e kendini kanıtlamak istercesine ışıldayan Ay , etraftaki bir türlü görmeyi başaramadığı baykuşların tok sesi ,  keskin bir , çiğden ıslanmış çimen ve toprak kokusu, sanki huzursuzluğu bir nebze olsun azalmıştı. Uzun zamandır hissedemediği bir noktadaydı . 

Geceyi ise ruhunda başlattığı devrimin hazzını duyumsayarak sonlandırdı.

                     

Hiç Sanmıyorum...

• Okumaya başlamadan önce sizden bir ricam var. The Cranberries'ten Dying In The Sun parçasını açar mısınız? 

Yine anlamsız, kocaman, uçsuz bucaksız ve dipsiz bir zihinle günün ağarmasını bekliyorum. Doğan güneşin yeni umutları heyecanları da beraberinde getirmesini bekliyorum. Pek tabii öyle bir şey olmayacak. Bunun bilincindeyim. Sanki bir idam mahkumuyum. Hakkımda infaz kararı verilmiş. Tarih kesinleşmemiş. Karar kesin olsa bile bir umutla idam kararının askıya alınmasını bekliyorum. Benim suçum ne biliyor musunuz? Dünyaya gelmek. Nefes alamıyorum. Nefes almaya çalıştığım her sefer biraz daha boğuluyorum.
Bu gün bir kabulleniş ritüeli gerçekleşti zihnimde. Şu zamana kadar hep hayatımın bir anlamı olduğunu düşündüm. Çok iyi yapabildiğim bir şey var onu bulacağım ve kendimi ulaşabileceğim maksimum seviyeye ulaşana kadar geliştirip varoluş amacımı gerçekleştireceğim böylelikle mutlak huzura da erişmiş olacağım yalanı ile kandırıp durdum. Artık biliyorum. İcra etmekten zevk aldığım ve aynı zamanda beni maddi olarak sınırda da olsa yaşatabilecek hiçbir şey yok. Bir yeteneğim de yok. Artık bir beklentim de yok. Kendimi sanki bir binanın 15. katından aşağıya bırakıyormuşçasına bırakıyorum hayata. Eğer zemine ulaştığımda hala sağ kalmış olursam hayatımın eskisi gibi olmayacağını umuyorum. Acaba 15. kattan aşağıya süzülüp hayatta kalan kimse var mıdır? Araştıracağım. 
Eskiden, zaman zaman içimdeki kor alevleniyordu . Bu alev bana direnç ve güç veriyordu ancak artık kış geldi ve sanki içimdeki her şey inanılmaz bir şekilde dondu. Donukluk hissi hiç bir işe yaramadığı gibi bir de zihnimi yiyip bitiriyor. Birisi yardım eli uzatabilir mi bana? Çekip çıkarabilir mi beni bu bataklıktan? 

                       Hiç Sanmıyorum...

O'nsuz Bir Hayat İçin

Bu günlerde içimdeki boşluk iyice büyümeye başladı. Geri  dönmemeye and   içmiş bir savaşçı gibi en ufak bir küçülme eğilimi göstermiyor. Uzun süredir yazmıyordum. Yazmak    ve okumak beni ben yapan, hayatımı katlanılabilir kılan yegane eylemleri hayatımdan uzaklaştırmıştım. Kendime bir tür ceza veriyordum. Hiçbir şey yapmıyordum. İşin en garip tarafı da içimdeki öfkeye karşılık olarak cezalandırdığım kişinin "kendim" olmasıydı. 

Onun suçu neydi diye düşünmüyor değilim ara sıra. Elinde olmadan , hiçbir seçim şansı verilmeden dımdızlak hayatın içerisinde bulmuştu kendini. Acınası bir haldeydi. İyi bir eş veya sevgili değildi, iyi bir evlat hiç değildi. Üzerine yoğunlaşıp kendini geliştirebileceği bir yeteneği yoktu. Kimseye bağlanamıyordu çünkü ruh hali o kadar değişkendi ki kimsenin ona tahammül edebileceğini aklının ucundan bile geçiremiyordu. O da kitaplara bağlanıyordu ve ben belki de ona verebileceğim en büyük cezayı veriyordum. Hayatını katlanılabilir kılan her şeyi onun elinden alıyordum.Onun hayatında yazmanın ve okumanın yeri bir benzetme yapılmak istenirse bir balıkçının oltasına, bir askerin silahına , bir bebeğin oyuncağına benzetilebilirdi.

Yönlendiremediği hayatının akışına daha doğrusu akmayışına kaptırmıştı kendini. Bazı zamanlar elinden gelen bütün çabayı sarf ediyordu örnek bir kişilik olmak için , yani  örnek demek biraz yersiz oldu açıkçası. Örnekten ziyade normal bir kişilik olmak için sarf ettiği çaba. Olmuyordu , olamıyordu. Hani balıkçının oltasına bir balık takılır. Çabası ile o balığı karaya çıkarır ve balığı zapt edemez. Elinden kaçırır denize 2 metre uzaklıktaki kumluk alana düşürür. Balık çırpınır, suya erişebilmek için elinden geleni yapar,ama nafile. Çırpındıkça kuma bulanır. Gözü, solungaçları kumla dolar ve en sonunda durumun bilincine varır , kendini bırakır. O henüz kendini bırakmış durumda değil. Periyotlarla çabalıyor normalleşebilmek için. Ne yazık ki mümkün olmadığının da farkında. Bir şeyler bekliyor ama ne beklediğini kendisi de bilmiyor. Kendini bırakmasına çeyrek var.
Bazı günlerde  melankolizmin dinamizmine teslim olmuş zihnin onu yücelttiğini ,  ona verilmiş bir armağan olduğunu düşünürdü, ta ki zihninin ağırlığını taşıyamayan bu bedene mahkum edildiğini hatırlayana dek. Bazı zamanlarda bu blogu neden açtığını tartışırdı kendisi ile. Neden yazdıklarını paylaşma gereği duyardı ki bir insan ? Zihninin en ücra köşelerini ,  en gizli sırları olarak nitelendirebileceği düşünme şeklini ve olaylara bakış açısını bir     başkasının öğrenmesi fikri hep ürkütmüştü onu. Ama bu blog onun için güzel bir uğraş olabilirdi. Oyalayabilirdi onu. Az da olsa onun gibi düşünen başkalarının olduğunu ve onlara onunla iletişime geçme fırsatı sunmadan bu dünyadan çekip gitmek istemediğini söyleyip duruyordu kendine. Bence bahane. Bu ayrılık için henüz hazır olmadığını itiraf edemiyor kendine. Bunlar bir canlının son çırpınışları. 

         "Pes etmemesinin tek sebebi yapabilecek başka bir şeyi olmamasının acizliği."

Sadece Keyiften...

       Ne yazacağım veya yazmayalım bilmiyorum. Tek bildiğim yazacağım. Ne olursa olsun. Bir romana mı başlasam ? Şiir mi yazsam? Kısa hikayeler mi kurgulasam? Çıkmazları ,hayatımın var olan bütün kısımlarına kusursuzca yayabilmem sanırım şu ana kadarki en büyük başarım. En sonunda kararsızlığım hakkında yazmaya karar verdim. Yazmak için çok çabalamıyorum .Sadece içerisinde bulunduğum durumu aktarıyorum sizlere.


Kendi halimde bir derdim var. Sevmekten sıkılmayan , çabalamaktan usanmayan ama bir o kadar da ne yapacağı konusunda emin olmayan ... Ne yapsam bilemiyorum karar veremiyorum . Süt almak için girdiğim markette hangi markayı seçeceğimden tut mesleğimi değiştirme cesaretini gösterebildiğimde icra edeceğim  mesleğin kriterlerine kadar tam anlamıyla kararsızlığa batmış durumdayım. Aşkı arıyorum ancak çaba sarf etmiyorum. Bulunduğum durumdan memnun değilim ve değiştirmek için çabalamaktan , risk almaktan kaçıyorum. Maymun iştahlılığım yüzünden hislerime asla ama asla güvenemiyorum ancak en az hislerime güvenemediğim kadar hislerimle hareket ediyorum.
İronik bir yaşam. Kitaplıkta duran beni 4. kez oku diye yalvaran kitap , artık söndür beni diye haykıran küllüğe hoyrat bir şekilde bastırılmayı bekleyen sigara, mutfaktaki çekmecede  kaderine boyun eğmiş siyah çorba kepçesi, askıya asılmayı bekleyen ipten alınmış beyaz t-shirt ,yazılmayı bekleyen onlarca kelime, öğrenilmeyi bekleyen yüzlerce yeni bilgi ve çöldeki bir     kum tanesinin sahildeki serin suları düşleyişindeki umut, alakasız görünen nesneler  ve duygular bütününün aynı kapıya çıktığını yeni öğrenen bir insandaki heyecan...

Hayatımı pasif moddan aktif moda geçirmeyi başarabilecek gücü bulabildiğimde kendimde , kendime saygı duyabilecek mertebeye ulaşmayı hayal ettiğim günler gelecek aklıma ve yakacağım bir sigara. Bu sigara ne bastırılamayan nikotin ihtiyacından yakılmış olacak ne de unutmaya çalıştığım ancak unutulmamak için var gücüyle savaşan kederli anılardan.  Sadece keyiften...

Melankolizm'in Etkisinin Şerefine !!!

       

        Melankolik yanımı bastırmaya çalıştığım onlarca geceden sadece bir tanesi bu gece . Evet bastırmaya çalışıyorum çünkü bastırmazsam bu hayatın yaşanılabilir tarafını göremeyeceğim. Bunu biliyorum ve buna en uygun şekilde davranmaya çalışıyorum.
Melankolik tarafımı gün yüzüne , daha doğrusu gecenin karanlığına çıkardığımda dünya farklı görünmeye başlıyor. Göz kırpıyor yıldızlar, Sigarayı her ciğerime çekişimde daha bir   yüksek çıkıyor ciğerime çektiğim sigaranın yanış sesi. İçimdeki dizginlenemez melankoliyi iliklerime kadar hissediyorum. Zihnim prangalardan kurtuluyor sanki. Güneyde bir gün batımı veya bir akşam vakti ucuz bir şarabın şişesiymişim gibi denizde... Yüzüyorum, yüzüyor muyum? Biliyor musun ? Bir gün , bir yağmur sonrası siyah beyaz bir fotoğraf olacağım yerlerde.

      Geceyi uyutan gündüz yüzünle karşımda dikiliyorsun. En çokta bu yanını seviyorum gecenin. Her gecenin sabahında, düşünerek uyanıyorum. Bu sabahların bir anlamı olmalı  diyorum içimden ve patlatıyorum Vega'dan" Bu Sabahların Br Anlamı Olmalı" şarkısını. Bence düşünmek insana yavaş yavaş nüfuz edebilen bir zehir. Aynı zamanda insanlığın kurtarıcısı. Arafta kalan yanım için bir zehir, çabalamayı seven yanım için ise bir mucize...
 
Aldığım her nefese bir anlam yüklemek isteyen yanımın ağır bastığı zamanları artırabilmek için verdiğin savaşı sanırım yarıda bırakıyorum. Pes ediyorum gecenin olağan   bütün gücünün yardımı ile. Sadece bir anlamı olmaksızın aldığım nefeslere odaklanmak ve hayata karşı mutlak yenilgiyi kabullenmek sanırım en iyisi olacak. Realist davranıp ona göre hareket etmenin önemini tekrar ve tekrar azımsanamayacak derecede fazla şekilde hissediyorum. 

Şimdi mutluyum. Artık kendimi dizginlemeden yaşayabileceğim. Gerçek "Ben" 'i ortaya çıkartabileceğim. En azından bu fikirden vazgeçene kadar. Vazgeçişlere de en az elde edilen zaferler kadar değer vermişimdir. Bu yüzden vazgeçebilmek bir zafer elde etmek kadar zor olmuştur benim için. 
Her şeyi bir kenara bırakıp bütün zehrimi akıttığım bu yazıyı yayınlıyorum burada içindeki zehri akıtma cesaretini bulmaya çabalayan herkese ithafen ...

Nasıl Birisini İsterdim?

     Nasıl birisini isterdin hayatında diye sordu bir ses. İçimdeki sese kulak vermeye koyuldum. Dış görünüşünün bi’önemi yoktu benim için ama saçlarının uzun olmasını isterdim. Saçlarını okşamak için elimi saçlarında gezdirdikten sonra elimi kokladığımda kokusunu duyabilmeyi isterdim.  
     Sabah kıyafet seçme telaşındayken dolabını açtığında sen her halinle güzelsin yazılı notumu gördüğünde yüzünde bir tebessüm oluşabilsin isterdim. Aramızın en boktan olduğu zamanlarda bile çektiğimiz herhangi bir nefes sigarada karşılaşabilmeyi dilerdim. 
      Şarap kadehini tutmaya çalışırken ki zarif bilek hareketlerini izleyip saatlerce onda kaybolmak en büyük hobim olsun , sadece sevmek ,sevişmek gibi aktivitelerle yetinmeyen mesela hissetmenin ne renk olduğunu merak eden birisini isterdim.

Sınırlarımızın Azizliği

Saat geç oldu. Beynimi uyuşturmak için girdiğim sosyal medyadan not defterimi masada görerek sıyrıldım. İçimdeki boşluk hissini doldurmam için ne gerek bilmiyorum. Bu boşluk ne ile  dolar bunu hiç bilmiyorum. Yazdığım kelimelerin zihnimden değil de kalbimden geldiğini hissediyorum ve işte beni asıl korkutan     da bu. Bu boşluk hissi tüm vücuduma yavaş yavaş sinsi bir zehir   gibi yayılıyor .Sanki çınar ağacının gölgesinde büyümeyi bekleyen   bir fesleğenmişim hissi . Artık bu his daha çok dokunuyor bana zira fesleğenlerin gölgede yaşamlarını sürdüremediklerini öğrendiğimden beri.Biraz umut biraz da imkansızlık.O kadar zıt ki ... tıpkı ben ve hayat gibi.

Bize seçme şansı verilmeden sunulan hayatta başarı diye tabir edilen tasmaya sahip olmak için mi bu çaba? Peki keşfetmeyecek miyiz kendimizi, kendi karanlığımızı , tutkularımızı? Mutluluk kavramını bu kadar çok kullanıp tanımını yaşayamamak , sevip sevilmemek , ambalaj kültüründen sıyrılamamak ve en önemlisi de öğrenmek yerine ezberlemek. Yoksunuz bizi insan yapan özelliklerden , tıpkı kanatsız bir kuşuz ve süzülmeye çalışıyoruz gökyüzünde...