Ben Tek Siz Hepiniz !!

      Her çığlığımda sesimin biraz daha azaldığını hissetmek , bu durumun seni tükettiğini birinci gözden deneyimlemek gerçekten insanı tüketiyor. Bir sonbahar serinliğindeki hayatımda kalan zamanlarımın son günü. Geçmişin arz ettiği önem geleceğimin daha da önemlisi şu anın arz ettiği önemin yanında kumsalda bir kum tanesi gibi kalıyor. Harekete geçecek gücü uzun zamandır kendimde arıyorum ancak elime geçen tek gerçek hayal kırıklığı. 

Şu ana kadar ki en büyük başarım çelişkileri ve kararsızlığı hayatımın bütün noktalarına kusursuzca yayabilmem oldu sanırım. Her geçen gün bir adım daha atmalısın diye kendimi uyararak elimdeki bütün gücü bir adım daha atmaya , bir gün daha nefes almaya harcayarak daha ne kadar diri tutabilirim bu zihni bilemiyorum. İçimdeki boşluk günden güne artıyor. 

Bu içimdeki büyük boşluğu her gün farklı bir eylemle doldurmaya çalışıyorum. Bir sanat icra etmeye , kendimi okuyarak veya araştırarak geliştirmeye çalışıyorum. Kendimde sevdiğim en önemli noktalardan birisi de bu sanırım. İnsanın kendini geliştirmesinin öneminin ne kadar ciddi bir boyutta olduğunu kavrayabiliyorum. Şu an bize verilen imkanlarla bir şeyleri başarmak, onu geçtim bir yola çıkmak o kadar zor ki. Bu süreç bana beklentimi ve ihtiyaçlarımı olabildiğince az tutmayı öğretti. Ne kadar az ihtiyaç , ne kadar az bağımlılık o kadar büyük bir özgürlük. Özgürlük 8 harfli bir kelime. 8 harf ama bir insanı yaşama bağlayan yegane anlamı 8 harfe sığdırması trajikomik bir olay bence. Günler , aylar geçiyor ve ben özgürlüğüme her geçen gün bir
adım hatta yarım adım bile olsa yaklaşabilmek için tüm hayatımı verebilirim. 

Acaba kutsallaştırıyor muyum bu özgürlük denen illeti? Acaba kendimi kandırmak ve oyalamak için bulduğum aldatmacalardan yalnızca biri mi bu ? Hayatımı anlamlı yaşadığımı düşünmemi sağlayan bu kutsal meret aslında mümkün olması imkansız ütopik bir kavram mı? Kafamdaki soru işaretleri her geçen gün artıyor. Bunları giderebilmek için ne yazık ki bu kavramla ifade edilen huzuru yaşamaktan başka çarem yok . 

    Farkındalık bir hastalıktır demiş Dostoyevski. Sanırım katılıyorum. İnsanı içten içe kemiren her geçen gün onu yoran iflah olmaz bir hastalık. Tedavisinin olmaması da cabası. Sessiz sakin bir hayat arzulayanlar hayatlarındaki aksiyon dozunu aşmışlar mıdır? Daha önce arzulanan bir şeyi şu an arzulamamak için doygunluk başlı başına yeterli midir? Peki ya doygunluğa giden süreç bağımlılığı tetiklerse ? Bileğine eklenen bir prangayı daha kaldırabilir mi bedenin? Kendi içimde yaşadığım çatışmalar şu ana kadar beni hiçbir noktaya getirmedi ancak bulunduğum noktayı daha iyi anlamamı sağladı. Gerçekten her olumsuzlukta insanı geliştirecek , kendini gerçekleştirme yolunda katkı sağlayacak bir erdem var mıdır? 

Bu günlerde mücadeleci yanımı gün yüzüne çıkarmanın zamanı geldi. Artık daha iyi anlıyorum. Zaten doğduğum günden beri böyleymiş bu. Ben tek siz hepiniz...

Bataklığıma Hoş Geldiniz.

     Bu sabah içimdeki boşluğun daha da genişlediğini iliklerime kadar hissederek uyandım. Bu sabah içimde bir şeyler öldü. Bundan eminim ve ben hiçbir şey olmamış gibi kendimi insanlara gülümsemek , birtakım saçma işleri halletmek zorunda kalırken buldum . Zorunlulukların canı cehenneme diye geçirdim aklımdan. Tiksiniyorum bencillikten . Tiksiniyorum kendini eğitememiş insanların alçaltıcı bakışlarına hedef olmaktan. Ve iğreniyorum kendimi bulamamışken bulmuşum gibi davranmaya zorlanmaktan. Sudan sebeplere sinirlenebiliyorum. Anlık , hızlı dinen öfkelerim var benim ve hiç geçmeyen tutarsız bir belirsizliğin kölesi olmuşum. Hayatı yaşanılabilir kılan yegane olgu. Belirsizlik...

                            

Hayatta hiç , varlığı beni hem bu kadar tedirgin eden hem de bu kadar çabalamaya sevk eden bir olguyla karşılaşmadım. Hep yarın belki kurtulurum bu bataklıktan diye düşünüyorum. Ama olan şey sadece bataklığımda biraz daha debelenip , biraz daha dibe batmak. 

Yarım bırakılmış bir yazıyı tamamlamak kadar kolay olsa keşke yarım bir hayatı tamamlamak. Yine dönüp dolaşıp aynı noktaya gelmekten usanmış şekilde klavyenin başındayım. Artık yazmakta eskisi kadar iyi gelmemeye başladı. Neden diye soracak olursanız sanki hep aynı şeyleri yazıyormuşum gibi geliyor. Eğer Dostoyevski ile konuşma şansım olsaydı ona böyle bir durum yaşayıp yaşamadığını sorardım. Kendimi onunla bir tutma isteğimden değil sadece onun insan ruhun karanlık noktalarını çok iyi gördüğünü ve parmak bastığını düşünüyorum. Bu sorunun önüne ne geçebilir? Nasıl engelleyebilirim bunu? Bilmiyorum. Nuri Bilge Ceylan bu konuda ; "Bir yazar ne olursa olsun yazmalı, bahane üretmemeli , işini ciddiyetle yapmalı. "görüşünü bir filminde replik şeklinde yansıtmıştı . Acaba gerçekten böyle mi? Bana kendimi yazar olarak isimlendirme cüretini ne veriyor peki bilmiyorum doğrusu. Sanırım boş hayallerimden arta kalan tek şey yazmak. Bunu kendi içimde bir kutsallaştırma çabası içindeyim. Çok yanlış. Bu çabaya derhal son vermeliyim.

Bazen köpekler oyun amaçlı kuyruklarını yakalamaya çalışır ya kendi etrafında dönerek. Kendimi o noktada hissediyorum. Dönüp dolaşıp hiçbir noktaya varamadan harcadığım eforla kalıyorum. Aynı zamanda eğlenmiyorum da. Hatta ve hatta çevremdeki insanlara zarar da veriyorum(tabii mental olarak). İmreniyorum küçümseyerek baktığım köpeklerin bu davranışına. Dibe doğru çöküyorum her hareketimde. Yavaş yavaş bütünleşiyorum bataklığımla. İnsana olması gerektiği gibi davranan tek yer sanırım burası. Bataklığıma hoş geldiniz.

                           .

Başıboş Kelimelerin Hazzı

     Anlamsız bir şekilde oturuyordu saatlerdir. Artık bu anlamsızlık tak etmişti canına.

    Evleri bahçeliydi , bu hayatta var olan tek artısıydı . Kafasına esince kendisini atabildiği, bu adeta cennetten kopup gelen bahçeyi hayatından çıkartırsa elinde   tutunabileceği hiçbir şey kalmıyordu . Bu gece artık yaşam savaşı vermenin yorgunluğu iyice  ağır basmıştı. Eften püften artırdıklarıyla aldığı bir radyosu vardı. İyi ki vardı. İlk önce düzgün(!) bir kanal aradı .Blues ve Jazz her zaman ilgisini çekmişti . Bir kanal buldu. Blues çalıyorlardı . Sonra bir anda irkildi , içeriye olanca hızıyla koştu . Birazdan savaş başlayacaktı ve cephanelerini evde bırakmıştı . Bir sanat eseri edasıyla özenerek sardığı sigaraları kaptı masanın üzerinden . Dışarı çıkmadan kapının yanındaki sandalyede asılı duran hırkayı almayı ihmal etmedi . Hemen geçirdi sırtına çelik bir yelek edasıyla. Sandalyeye oturdu. Ina Forsman çalıyordu savaş   borusunu . Dikkatsizliğe yer yoktu bu gece . İlk mermiyi usulca sürdü namluya . Çakmağın alevi aydınlattı her yeri ben de buradayım dercesine . Keşke insanlarda da bu özellik olsaydı , onca hengamenin , yaşam savaşının ortasında ben de buradayım dercesine alevler içerisinde varlığını belli edebilseydi... Derin bir nefes çekti sanat eserinden. Savaş başlamıştı.   

             

Hiç beklemediği yerden geldi ilk hamle . Zihninde yankılandı soru : 

- Şu an niçin buradaydı ? Neden bütün bu zulme , uygulanan psikolojik yıpratma çabasına karşı çıkmıyordu?

İlk önce şartlardan yakındı . Mecbur hissediyordu kendisini , sorumlu olduğu insanlar vardı . Hayata okkalı bir küfür salladı . Sonra kendi karakterini daha güçlü bir yapıda oluşturamadığı için kendisini suçladı . Skor tabelasında geriye düşmüş ilk mermiyi yemişti.

Çok geçmeden ikinci hamle geldi . Peki amacı neydi? Kocaman bir soru işareti de vardı üstelik cümlenin sonunda. Yani pek bir amacı yoktu . Yaşıyordu işte . Yaşamak için amaç şart mıydı? Üstelik onun gibi yaşayan bir sürü insan vardı. Aniden zihnindeki ses boğucu donuk sesiyle sahneye çıktı :

- Bir eylemi herkesin yapması , o eylemi meşru kılmaz!

    O da biliyordu bunu . Hatta bunu düşünerek kurmuştu cümleyi . Onu denemişti . Eğer tepki vermeseydi skoru eşitleme şansı doğacaktı. Gerçek fikirlerinden devam etti , bu konuda daha önceleri çok düşünmüştü. Amaçtan ziyade amaca ulaşmak için yürüdüğü daha doğrusu süründüğü bu engebeli yolu sevdiğine kanaat getirmişti. Peki o zaman neden bir amaç   belirleyip sevdiği , zevk aldığı mücadeleyi vermek yerine kapana kısılmış fare rolünü   oynuyordu? 

Skor tabelası güncellendi , her hamlede geriye düşüyordu. Ruhunda balyoz etkisi yaratan bu darbelere daha ne kadar dayanabilirdi ? Dayanmalı mıydı peki ?

Gecenin sessizliğini eşsiz saksafona eşlik eden, sigaradan derin bir nefes  alınması sonucu ortaya çıkan yanış sesi bozdu.

Üçüncü hamle gecikmedi . Ondan kurtulamıyordu , peki neden onu kabullenmeyi denemiyordu ? Karmaşanın hayatına çok yoğun bir şekilde hakim olduğu zamanlarda simsiyah boyanmış büyük bir tuval üzerindeki beyaz bir nokta kadar dikkatini çekecek şekilde fikir beyanında bulunuyordu. Sonrasında toparlamaya çalıştığı enkaz eski harabe haline geri dönüyordu.

Buna direnmesi imkansızdı ! Zor yoldan öğrendi fakat öğrendi. Önemli olan da buydu.

Utanıyordu kendinden ki aniden bu utanç yerini hissizliğe bıraktı. "Kendimi ben yaratmadığıma göre hem gururlanacak hem de utanacak neyim var elimde ?" diye geçirdi aklından. Kendisine nötr davranılmasına alışıktı , peki o bu şekilde davranabilecek miydi hayata karşı?

Hissizliği ile birlikte hiçliğin içinde varoluşunun şerefine bir sigara daha yaktı . Onunla boğuşmaya çalışmamalıydı . Yenileceğini bile bile bir insan niçin savaşa girerdi ?

Mağlubiyetini şerefli bir şekilde kabullendi. Her mağlubiyet kötü olamaz diye geçirdi içinden ve istemeden de olsa teslim etti ruhunu geceye. Artık meydan okumadan önce elinin sağlam olduğuna emin olmalıydı . Ânın büyüsüne kapıldı . Güneş'e kendini kanıtlamak istercesine ışıldayan Ay , etraftaki bir türlü görmeyi başaramadığı baykuşların tok sesi ,  keskin bir , çiğden ıslanmış çimen ve toprak kokusu, sanki huzursuzluğu bir nebze olsun azalmıştı. Uzun zamandır hissedemediği bir noktadaydı . 

Geceyi ise ruhunda başlattığı devrimin hazzını duyumsayarak sonlandırdı.

                     

Hiç Sanmıyorum...

• Okumaya başlamadan önce sizden bir ricam var. The Cranberries'ten Dying In The Sun parçasını açar mısınız? 

Yine anlamsız, kocaman, uçsuz bucaksız ve dipsiz bir zihinle günün ağarmasını bekliyorum. Doğan güneşin yeni umutları heyecanları da beraberinde getirmesini bekliyorum. Pek tabii öyle bir şey olmayacak. Bunun bilincindeyim. Sanki bir idam mahkumuyum. Hakkımda infaz kararı verilmiş. Tarih kesinleşmemiş. Karar kesin olsa bile bir umutla idam kararının askıya alınmasını bekliyorum. Benim suçum ne biliyor musunuz? Dünyaya gelmek. Nefes alamıyorum. Nefes almaya çalıştığım her sefer biraz daha boğuluyorum.
Bu gün bir kabulleniş ritüeli gerçekleşti zihnimde. Şu zamana kadar hep hayatımın bir anlamı olduğunu düşündüm. Çok iyi yapabildiğim bir şey var onu bulacağım ve kendimi ulaşabileceğim maksimum seviyeye ulaşana kadar geliştirip varoluş amacımı gerçekleştireceğim böylelikle mutlak huzura da erişmiş olacağım yalanı ile kandırıp durdum. Artık biliyorum. İcra etmekten zevk aldığım ve aynı zamanda beni maddi olarak sınırda da olsa yaşatabilecek hiçbir şey yok. Bir yeteneğim de yok. Artık bir beklentim de yok. Kendimi sanki bir binanın 15. katından aşağıya bırakıyormuşçasına bırakıyorum hayata. Eğer zemine ulaştığımda hala sağ kalmış olursam hayatımın eskisi gibi olmayacağını umuyorum. Acaba 15. kattan aşağıya süzülüp hayatta kalan kimse var mıdır? Araştıracağım. 
Eskiden, zaman zaman içimdeki kor alevleniyordu . Bu alev bana direnç ve güç veriyordu ancak artık kış geldi ve sanki içimdeki her şey inanılmaz bir şekilde dondu. Donukluk hissi hiç bir işe yaramadığı gibi bir de zihnimi yiyip bitiriyor. Birisi yardım eli uzatabilir mi bana? Çekip çıkarabilir mi beni bu bataklıktan? 

                       Hiç Sanmıyorum...

O'nsuz Bir Hayat İçin

Bu günlerde içimdeki boşluk iyice büyümeye başladı. Geri  dönmemeye and   içmiş bir savaşçı gibi en ufak bir küçülme eğilimi göstermiyor. Uzun süredir yazmıyordum. Yazmak    ve okumak beni ben yapan, hayatımı katlanılabilir kılan yegane eylemleri hayatımdan uzaklaştırmıştım. Kendime bir tür ceza veriyordum. Hiçbir şey yapmıyordum. İşin en garip tarafı da içimdeki öfkeye karşılık olarak cezalandırdığım kişinin "kendim" olmasıydı. 

Onun suçu neydi diye düşünmüyor değilim ara sıra. Elinde olmadan , hiçbir seçim şansı verilmeden dımdızlak hayatın içerisinde bulmuştu kendini. Acınası bir haldeydi. İyi bir eş veya sevgili değildi, iyi bir evlat hiç değildi. Üzerine yoğunlaşıp kendini geliştirebileceği bir yeteneği yoktu. Kimseye bağlanamıyordu çünkü ruh hali o kadar değişkendi ki kimsenin ona tahammül edebileceğini aklının ucundan bile geçiremiyordu. O da kitaplara bağlanıyordu ve ben belki de ona verebileceğim en büyük cezayı veriyordum. Hayatını katlanılabilir kılan her şeyi onun elinden alıyordum.Onun hayatında yazmanın ve okumanın yeri bir benzetme yapılmak istenirse bir balıkçının oltasına, bir askerin silahına , bir bebeğin oyuncağına benzetilebilirdi.

Yönlendiremediği hayatının akışına daha doğrusu akmayışına kaptırmıştı kendini. Bazı zamanlar elinden gelen bütün çabayı sarf ediyordu örnek bir kişilik olmak için , yani  örnek demek biraz yersiz oldu açıkçası. Örnekten ziyade normal bir kişilik olmak için sarf ettiği çaba. Olmuyordu , olamıyordu. Hani balıkçının oltasına bir balık takılır. Çabası ile o balığı karaya çıkarır ve balığı zapt edemez. Elinden kaçırır denize 2 metre uzaklıktaki kumluk alana düşürür. Balık çırpınır, suya erişebilmek için elinden geleni yapar,ama nafile. Çırpındıkça kuma bulanır. Gözü, solungaçları kumla dolar ve en sonunda durumun bilincine varır , kendini bırakır. O henüz kendini bırakmış durumda değil. Periyotlarla çabalıyor normalleşebilmek için. Ne yazık ki mümkün olmadığının da farkında. Bir şeyler bekliyor ama ne beklediğini kendisi de bilmiyor. Kendini bırakmasına çeyrek var.
Bazı günlerde  melankolizmin dinamizmine teslim olmuş zihnin onu yücelttiğini ,  ona verilmiş bir armağan olduğunu düşünürdü, ta ki zihninin ağırlığını taşıyamayan bu bedene mahkum edildiğini hatırlayana dek. Bazı zamanlarda bu blogu neden açtığını tartışırdı kendisi ile. Neden yazdıklarını paylaşma gereği duyardı ki bir insan ? Zihninin en ücra köşelerini ,  en gizli sırları olarak nitelendirebileceği düşünme şeklini ve olaylara bakış açısını bir     başkasının öğrenmesi fikri hep ürkütmüştü onu. Ama bu blog onun için güzel bir uğraş olabilirdi. Oyalayabilirdi onu. Az da olsa onun gibi düşünen başkalarının olduğunu ve onlara onunla iletişime geçme fırsatı sunmadan bu dünyadan çekip gitmek istemediğini söyleyip duruyordu kendine. Bence bahane. Bu ayrılık için henüz hazır olmadığını itiraf edemiyor kendine. Bunlar bir canlının son çırpınışları. 

         "Pes etmemesinin tek sebebi yapabilecek başka bir şeyi olmamasının acizliği."

Sadece Keyiften...

       Ne yazacağım veya yazmayalım bilmiyorum. Tek bildiğim yazacağım. Ne olursa olsun. Bir romana mı başlasam ? Şiir mi yazsam? Kısa hikayeler mi kurgulasam? Çıkmazları ,hayatımın var olan bütün kısımlarına kusursuzca yayabilmem sanırım şu ana kadarki en büyük başarım. En sonunda kararsızlığım hakkında yazmaya karar verdim. Yazmak için çok çabalamıyorum .Sadece içerisinde bulunduğum durumu aktarıyorum sizlere.


Kendi halimde bir derdim var. Sevmekten sıkılmayan , çabalamaktan usanmayan ama bir o kadar da ne yapacağı konusunda emin olmayan ... Ne yapsam bilemiyorum karar veremiyorum . Süt almak için girdiğim markette hangi markayı seçeceğimden tut mesleğimi değiştirme cesaretini gösterebildiğimde icra edeceğim  mesleğin kriterlerine kadar tam anlamıyla kararsızlığa batmış durumdayım. Aşkı arıyorum ancak çaba sarf etmiyorum. Bulunduğum durumdan memnun değilim ve değiştirmek için çabalamaktan , risk almaktan kaçıyorum. Maymun iştahlılığım yüzünden hislerime asla ama asla güvenemiyorum ancak en az hislerime güvenemediğim kadar hislerimle hareket ediyorum.
İronik bir yaşam. Kitaplıkta duran beni 4. kez oku diye yalvaran kitap , artık söndür beni diye haykıran küllüğe hoyrat bir şekilde bastırılmayı bekleyen sigara, mutfaktaki çekmecede  kaderine boyun eğmiş siyah çorba kepçesi, askıya asılmayı bekleyen ipten alınmış beyaz t-shirt ,yazılmayı bekleyen onlarca kelime, öğrenilmeyi bekleyen yüzlerce yeni bilgi ve çöldeki bir     kum tanesinin sahildeki serin suları düşleyişindeki umut, alakasız görünen nesneler  ve duygular bütününün aynı kapıya çıktığını yeni öğrenen bir insandaki heyecan...

Hayatımı pasif moddan aktif moda geçirmeyi başarabilecek gücü bulabildiğimde kendimde , kendime saygı duyabilecek mertebeye ulaşmayı hayal ettiğim günler gelecek aklıma ve yakacağım bir sigara. Bu sigara ne bastırılamayan nikotin ihtiyacından yakılmış olacak ne de unutmaya çalıştığım ancak unutulmamak için var gücüyle savaşan kederli anılardan.  Sadece keyiften...