Bir Hayalin İzinde...

 

            Hava yavaş yavaş karardı. Gözyaşları aktı durmaksızın. Okkalı küfürler savruldu geceye. Sigaralar art arda yandı. Yapılan hatalar masaya yatırıldı. Şarap dozu arttı. Hiç gelmemiş olan sevgilinin gelemeyişinin verdiği acı kucakladı bizi. Sohbet, gecenin karanlığıyla doğru orantılı olarak koyulaştı. Açılan yavaş ritimli şarkılar usulca yerini hareketli parçalara bıraktı. Dans edildi. Küllük ağzına kadar doldu. Şarap şişesinin dibi göründü. Gözyaşları kurudu. Uyku, ipleri ele aldı. Gece sonlandı. Elimdeki kadehte şarabın son damlaları, kara kaplı defter ve ince uçlu kalemle baş başayım. Bütün gece bir heykelmişçesine köşeden olanları seyreden ben, artık bir Fikret Kızılok şarkısında usulca mırıldanarak karalayabilirim. Gecenin sonunda küçük bir kıvılcımla alevler içinde uykunun açtığı kapıdan emin adımlarla girebilirim. Düşler vardır gerçekten uzaklaştıran. Kapat gözlerini bir düşün hırçın dalgalı bir deniz, simsiyah bir gökyüzü… Ufukta bir tekne, elde yanan sigara. Yine düşmüş zihnimize hayaller. Zihinlerimizse bize oynadığı oyunlardan arınmış, uzlaşmış. Sakinliğin huzurunda dalga sesleri oluyor ezgimiz. Yalnızlığın paylaşılabildiğini kanıtlıyoruz tüm evrene. Usulca bakışlarımızı çevirdiğimizde gökyüzüne, geceyi aydınlatan yıldızları saymaya başlıyoruz. Yıldızları çift görünceye dek şarabın hazzında buluyoruz kendimizi. Sızıyoruz geceyle vedalaştıktan hemen sonra.

               

        Sabah esen rüzgâr tenimizi okşarken uyku sersemi göz göze geliyoruz. Bir rüyadayım diye geçiriyorum ben zihnimden. Sense pek hazır değilsin uykunu bölmeye. İstemeyerek kalkıyorsun uzandığın yerden. Sessizliğin huzuruna çıkıyoruz birlikte. Öylece kalakalıyoruz, ta ki çalan alarm bizi istemeyerek huzurundan sürgün edene dek sessizliğin. Şarap kızıllığındaki gökyüzü son bir armağan veriyor bize. Ayrılışımızı gözyaşlarıyla taçlandırıyor. Bir daha hiç görüşemeyecekmişçesine sarılıyoruz. Son kez vedalaşıyoruz son kez olduğundan habersiz. Son kez değiyor yıldızları parlaklığıyla kıskandıran gözlerine gözlerim. Belki de son kez zihnimden geçiyor kelimeler. Bilinmeyenin peşinde farklı yönlere doğru ilerliyoruz yollarımızın tekrar kesişeceğini umarak.

                İlerliyorum emin adımlarla uykunun pençesine doğru. Ben gidiyorum. Elveda.

O'nsuz Bir Hayat İçin

Bu günlerde içimdeki boşluk iyice büyümeye başladı. Geri  dönmemeye and   içmiş bir savaşçı gibi en ufak bir küçülme eğilimi göstermiyor. Uzun süredir yazmıyordum. Yazmak    ve okumak beni ben yapan, hayatımı katlanılabilir kılan yegane eylemleri hayatımdan uzaklaştırmıştım. Kendime bir tür ceza veriyordum. Hiçbir şey yapmıyordum. İşin en garip tarafı da içimdeki öfkeye karşılık olarak cezalandırdığım kişinin "kendim" olmasıydı. 

Onun suçu neydi diye düşünmüyor değilim ara sıra. Elinde olmadan , hiçbir seçim şansı verilmeden dımdızlak hayatın içerisinde bulmuştu kendini. Acınası bir haldeydi. İyi bir eş veya sevgili değildi, iyi bir evlat hiç değildi. Üzerine yoğunlaşıp kendini geliştirebileceği bir yeteneği yoktu. Kimseye bağlanamıyordu çünkü ruh hali o kadar değişkendi ki kimsenin ona tahammül edebileceğini aklının ucundan bile geçiremiyordu. O da kitaplara bağlanıyordu ve ben belki de ona verebileceğim en büyük cezayı veriyordum. Hayatını katlanılabilir kılan her şeyi onun elinden alıyordum.Onun hayatında yazmanın ve okumanın yeri bir benzetme yapılmak istenirse bir balıkçının oltasına, bir askerin silahına , bir bebeğin oyuncağına benzetilebilirdi.

Yönlendiremediği hayatının akışına daha doğrusu akmayışına kaptırmıştı kendini. Bazı zamanlar elinden gelen bütün çabayı sarf ediyordu örnek bir kişilik olmak için , yani  örnek demek biraz yersiz oldu açıkçası. Örnekten ziyade normal bir kişilik olmak için sarf ettiği çaba. Olmuyordu , olamıyordu. Hani balıkçının oltasına bir balık takılır. Çabası ile o balığı karaya çıkarır ve balığı zapt edemez. Elinden kaçırır denize 2 metre uzaklıktaki kumluk alana düşürür. Balık çırpınır, suya erişebilmek için elinden geleni yapar,ama nafile. Çırpındıkça kuma bulanır. Gözü, solungaçları kumla dolar ve en sonunda durumun bilincine varır , kendini bırakır. O henüz kendini bırakmış durumda değil. Periyotlarla çabalıyor normalleşebilmek için. Ne yazık ki mümkün olmadığının da farkında. Bir şeyler bekliyor ama ne beklediğini kendisi de bilmiyor. Kendini bırakmasına çeyrek var.
Bazı günlerde  melankolizmin dinamizmine teslim olmuş zihnin onu yücelttiğini ,  ona verilmiş bir armağan olduğunu düşünürdü, ta ki zihninin ağırlığını taşıyamayan bu bedene mahkum edildiğini hatırlayana dek. Bazı zamanlarda bu blogu neden açtığını tartışırdı kendisi ile. Neden yazdıklarını paylaşma gereği duyardı ki bir insan ? Zihninin en ücra köşelerini ,  en gizli sırları olarak nitelendirebileceği düşünme şeklini ve olaylara bakış açısını bir     başkasının öğrenmesi fikri hep ürkütmüştü onu. Ama bu blog onun için güzel bir uğraş olabilirdi. Oyalayabilirdi onu. Az da olsa onun gibi düşünen başkalarının olduğunu ve onlara onunla iletişime geçme fırsatı sunmadan bu dünyadan çekip gitmek istemediğini söyleyip duruyordu kendine. Bence bahane. Bu ayrılık için henüz hazır olmadığını itiraf edemiyor kendine. Bunlar bir canlının son çırpınışları. 

         "Pes etmemesinin tek sebebi yapabilecek başka bir şeyi olmamasının acizliği."

Sadece Keyiften...

       Ne yazacağım veya yazmayalım bilmiyorum. Tek bildiğim yazacağım. Ne olursa olsun. Bir romana mı başlasam ? Şiir mi yazsam? Kısa hikayeler mi kurgulasam? Çıkmazları ,hayatımın var olan bütün kısımlarına kusursuzca yayabilmem sanırım şu ana kadarki en büyük başarım. En sonunda kararsızlığım hakkında yazmaya karar verdim. Yazmak için çok çabalamıyorum .Sadece içerisinde bulunduğum durumu aktarıyorum sizlere.


Kendi halimde bir derdim var. Sevmekten sıkılmayan , çabalamaktan usanmayan ama bir o kadar da ne yapacağı konusunda emin olmayan ... Ne yapsam bilemiyorum karar veremiyorum . Süt almak için girdiğim markette hangi markayı seçeceğimden tut mesleğimi değiştirme cesaretini gösterebildiğimde icra edeceğim  mesleğin kriterlerine kadar tam anlamıyla kararsızlığa batmış durumdayım. Aşkı arıyorum ancak çaba sarf etmiyorum. Bulunduğum durumdan memnun değilim ve değiştirmek için çabalamaktan , risk almaktan kaçıyorum. Maymun iştahlılığım yüzünden hislerime asla ama asla güvenemiyorum ancak en az hislerime güvenemediğim kadar hislerimle hareket ediyorum.
İronik bir yaşam. Kitaplıkta duran beni 4. kez oku diye yalvaran kitap , artık söndür beni diye haykıran küllüğe hoyrat bir şekilde bastırılmayı bekleyen sigara, mutfaktaki çekmecede  kaderine boyun eğmiş siyah çorba kepçesi, askıya asılmayı bekleyen ipten alınmış beyaz t-shirt ,yazılmayı bekleyen onlarca kelime, öğrenilmeyi bekleyen yüzlerce yeni bilgi ve çöldeki bir     kum tanesinin sahildeki serin suları düşleyişindeki umut, alakasız görünen nesneler  ve duygular bütününün aynı kapıya çıktığını yeni öğrenen bir insandaki heyecan...

Hayatımı pasif moddan aktif moda geçirmeyi başarabilecek gücü bulabildiğimde kendimde , kendime saygı duyabilecek mertebeye ulaşmayı hayal ettiğim günler gelecek aklıma ve yakacağım bir sigara. Bu sigara ne bastırılamayan nikotin ihtiyacından yakılmış olacak ne de unutmaya çalıştığım ancak unutulmamak için var gücüyle savaşan kederli anılardan.  Sadece keyiften...

Nasıl Birisini İsterdim?

     Nasıl birisini isterdin hayatında diye sordu bir ses. İçimdeki sese kulak vermeye koyuldum. Dış görünüşünün bi’önemi yoktu benim için ama saçlarının uzun olmasını isterdim. Saçlarını okşamak için elimi saçlarında gezdirdikten sonra elimi kokladığımda kokusunu duyabilmeyi isterdim.  
     Sabah kıyafet seçme telaşındayken dolabını açtığında sen her halinle güzelsin yazılı notumu gördüğünde yüzünde bir tebessüm oluşabilsin isterdim. Aramızın en boktan olduğu zamanlarda bile çektiğimiz herhangi bir nefes sigarada karşılaşabilmeyi dilerdim. 
      Şarap kadehini tutmaya çalışırken ki zarif bilek hareketlerini izleyip saatlerce onda kaybolmak en büyük hobim olsun , sadece sevmek ,sevişmek gibi aktivitelerle yetinmeyen mesela hissetmenin ne renk olduğunu merak eden birisini isterdim.