Huzursuzluğun Notları

 

Uyandım ve her uyandıktan sonra olduğu gibi nabzımı yokladım attığından emin olabilmek için. Hafifçe doğruldum, saat öğleni geçmiş olmasına rağmen eve bir sessizlik hâkim. Sanırım uzun süredir hasretle beklediğim, yalnız yaşamanın getirdiği bu büyüleyici sessizliğe henüz alışamadım. En hızlısından bir kahve koydum. Bakışlarımı kitaplığa yönelttim. Gözlerimi kapattım ve rasgele bir kitap seçtim. Balkondaki rahatsız sandalyede içeceğim sigaraya eşlik edecek kitap Pessoa’dandı. “Huzursuzluğun Kitabı”.

Sayfa ikiyüzdoksanbir. “Kaç kez, ah, kaç kez, şu an olduğu gibi, var olmanın sıkıntısını, bilmediğim başka bir şeyin özlemini, tüm duyguların bende sonbahara dönerek, dışımdaki o bilinçte hüzünlü bir grilik içinde solduğunu hissettiğimi hissederek acı duymuşumdur- ve hissetmek, sadece hissetmek olduğu için bir kaygıya dönüşmüştür her seferinde. Peki, kim kurtaracak beni var olmaktan?”

Peki kim kurtaracak beni var olmaktan? İnsan varlığını reddederek hangi noktaya kadar yaşamaya devam edebilir? Yaşamaya devam etmeli midir? Peki bir insan yaşadığını her gün çektiği acıyla orantılı olarak hissediyorsa ve artık yaşadığını hissetmeyi kaldıramıyorsa? Kahve içilebilir sıcaklığa ulaşmış. Ağzımda tuttuğum sigarayı yakmak için daha uygun bir zaman olamaz. – Derin bir nefes- Yoldan geçen insanlar ne kadar mutlu. En azından öyle görünüyorlar. Maskelerini gururla taşıyorlar. En mutlu benim edasıyla salınarak yürüyorlar sokakta.

Sayfa üçyüzseksenbeş “Mutsuzluğunun farkında olmayan bunca insanın mutluluğu beni ürpertiyor.” Ürpermeden var olabilmek, insanların arasına karışıp, sanki omuzlarında tüm evrenin ağırlığı yokmuş gibi davranmak zor olsa gerek. Kolay olan bir şey var mı bu dünyada? Dünya diye bir olgu var mı ondan bile emin değilken, içine girmeye çalıştığım bu soru girdabı bir anda beni çorak bir araziyi andıran balkonuma doğru fırlatıyor. Sigaranın ucunda biriken kül rüzgârın ahengine teslim ediyor kendini. Bazen çok istiyorum kurumuş bir yaprak olmayı. Fütursuzca salınmayı gökyüzünde. Kaderimi rüzgârın valsine bırakmayı… Nafile.

Sayfa ikiyüzaltmışsekiz “Kendimi sorguluyorum, kendimi bilmiyorum. Yararlı tek bir iş yapmadım, sahip çıkabileceğim herhangi bir şey de yapmayacağım asla.” Bu cümleler aidiyetsizliğin buyruklarına boyun eğen bir insanın sözleri. Sahip çıkmak bağlanmak demektir, sahip olmak gibi. Bu buhranın ortasında kendisi yolunu bulamazken nasıl olur da aidiyet için çaba harcayabilir ki insan? Peki bu his çaba harcayarak elde edilebilir cinsten midir? Şu anda bu tahta sandalyede oturan ben miyim? Zihnim bir savaş alanı ve savaşı kazanmam ya da kaybetmem önemli olmaksızın ölen hep ben oluyorum.

Sayfa yetmiş “Bana gelince; bir ölü gördüğümde, ölümü bir gidiş anına benzetirim. Ceset ise üzerimizden çıkardığımız giysileri hatırlatır. İçimizden biri çekip gitmiş, hem de o benzersiz, biricik giysisini yanına almadan.” Bir sinek vızıldıyor durmadan. Evin içine girmeye çalışıyor önündeki çift katlı camı yok sayarak. Çabalıyor, içeriye asla giremeyeceğinin farkında değil. Sürekli geriliyor ve bir daha çarpışıyor bu camla. Yarım saat bu seremoniyi seyrediyorum. En sonunda bedeni kaldıramıyor bu çabayı. Öylece yığılıyor soğuk mermerin üzerine. Üç dakikadır kıpırdamıyor. Pes ediyor ve boylu boyunca uzandığı soğuk mermerin tadına varıyor. Uzanıyorum sineğin bedeninin yanına, boylu boyunca. Pes ediyorum. Önümdeki çift katlı camı aşamayacağımı kabulleniyorum. İçinizden birisi çekip gidiyor, hem de o benzersiz, biricik giysisini yanına almadan.

                Bu yazıyı koymamda çok emeği bulunan Buğra Kaya’ya saygılarımla…

İntihar Düşüncesi Üzerine

  İntihar. Bu eylem gerek dinler gerekse toplumların ahlak anlayışları açısından tam bir tabu haline gelmiş ve lanetlenmiş durumda. İntihar düşüncesi olan bir insana olan yaklaşım bu insanı düşüncesini insanlarla paylaşmamaya iter. Bu fikrini mantık çerçevesinde masaya yatırmak isteyen birey duygusal ve dini açıdan itina ile yıllarca büyük uğraşlarla örülmüş bir duvar ile karşılaşır. Bu konu hakkında birkaç kez fikir paylaşımında bulunmayı denedikten sonra bunun hiçbir şeye faydası olmadığını fark eder. Yoğunluğu benliğinden taşan bu düşünceleri içinde yaşamaya karar verir. Bu sürecin sonuçları ise elinde sadece zihinsel buhranı kalıncaya dek herkesi , her şeyi kaybetmesine yol açar. Her şey ve benliği arasında uçurumlar oluşur.   Artık kendini sadece düşüncelerde var etmeyi başarabilene dek dışarıdan bakıldığında düzgün olarak tasvir edilemeyecek bir  yaşam sürer.

   

Cioran'ın bir görüşünden bahsedeceğim size. Cioran , intihar düşüncesinin insanları özgürleştirdiğini savunur. Dikkat edin intihar etmek değil , intihar düşüncesi.

İntihar düşüncesi olmayan bireyin elinde sadece yaşamak eylemi kalır. Yani yaşamayı o seçmemiştir. Yaşamak zorundadır. İntihar düşüncesi olan bireyin ise var olmak veya var olmamak kendi elindedir. Yani seçim şansı vardır ve yaşamayı seçmiştir. Bu açıdan baktığımızda bu düşüncenin varlığı bir insanı özgürleştirir ancak eyleme dökülmesi varlığını sonlandırır. 

Var olmayı seçerek gelmiyoruz bu dünyaya dolayısıyla varlığımızı sonlandırmakta gayet anlaşılabilir bir seçenektir. İntihar bazı toplumlarda, sosyal , ekonomik veya ailevi sebeplerin istenilen çizgide ilerlememesinden kaynaklanabilir ancak bu her şeyi yolunda giden bir insan intihar etmez demek değildir . Zihin ucu bucağı olmayan , en azından sınırlarını keşfedilebilecek düzeye gelmediğimiz bazı zamanlar muazzam işlediğini düşündüğüm bazı zamanlarda ise katlanılması güç bir virüs olarak gördüğüm mekanizma. Bazen sadece bu sesleri susturup en azından sessizliğin var olan sesinde huzur bulabileceğini düşündüğü için de sonlandırmak isteyebilir bir insan hayatını.

Kısaca özetlemek gerekirse Goethe'den bir alıntı yapmak istiyorum size :

"Niçin siz insanlar bir konudan söz etmek için , hemen , bu budalacadır, şu akıllıcadır , bu iyi , şu kötüdür demek zorundasınız! Bu ne anlama geliyor? Yargıladığınız eylemin içsel koşullarını araştırdınız mı? Eylemi bir zorunluluk haline getiren nedenleri kesin olarak belirleyebiliyor musunuz? Eğer öyle yapmış olsaydınız yargılarınızı öne sürerken bu kadar aceleci olmazdınız."

Kişisel bazda olay ele alındığında sevdiğiniz , değer verdiğiniz insanı kaybetmek istememeniz kadar doğal bir şey yoktur ancak her birey kendi seçimini yapmakta özgürdür. Onun için yapabileceğiniz en iyi şey konu hakkında fikrinizi belirtip , yargılamadan , onu ne kadar sevdiğinizi ona ne kadar değer verdiğinizi hissettirmek olacaktır ancak unutmayın ki son karar kişinin kendisine aittir ve fikirlere duyulması gereken saygı her şeyden önce gelir.